Een nieuwe Hollandse bluesband met een knappe frontvrouw, daar staat een mens al eens wat vroeger voor op. Om hun eerste cd te beluisteren althans. Zoals de naam doet vermoeden heeft Mariëlla Italiaanse roots maar er stroomt blijkbaar ook Nederlands bloed door de aderen. The Blues Federation ging in een vorig leven onder de naam Nederblues.NL door het leven en was voornamelijk gespecialiseerd in het spelen van de betere Nederbluessongs van groepen van het kaliber Cuby & The Blizzards en Livin' Blues. Voila, dit gezegd zijnde begin ik aan mijn ochtendlijke luistersessie en ik moet zeggen dat ik het me niet beklaag dat ik een uurtje eerder opgestaan ben. Somewhere Down The Road is namelijk een zeer gevarieerde cd waarin blues de boventoon voert maar waar ook plaats is voor jazzy invloeden, funk, rock tot zelfs een vleugje latin. Mariëlla blijkt een uitstekende zangeres te zijn die niet alleen met blues overweg kan maar eveneens als jazzangeres goed uit de verf komt. Haar competente band bestaat uit gitarist Harald Koll, harmonicaspeler Michel de Kok, bassist en pianist Heins Greten en drummer, percussionist John Kakiay. 10 van de 13 aanwezige songs op de cd zijn van eigen makelij.  De overige composities zijn van de hand van Harry Muskee en Eelco Gelling. Waarmee we wederom bij Cuby & The Blizzards aanbeland zijn. Alle songs hebben een behoorlijke tijdsduur wat de muzikanten ruimschoots de tijd geeft om uit te pakken met hun muzikale vakmanschap. Zo hoor je o.a. zeer degelijk gitaarwerk in de slowblues Confused Woman's Blues dat aan de song Nightlife in de versie van Flavium doet denken. De titelsong heeft iets van Blue Blot. Blues ingekleurd met de nodige soul/jazz. De zang is wederom top net zoals het subtiele harmonicawerk van Michel de Kok. Het swingende Wintertime Blues heeft zijn jazzy roots in Zuid-Amerika en de bossa gehaald. De Cuby & The Blizzard songs Sometimes, een heel mooie bluesballade, en Window Of My Eyes dat met een klassieke piano intro begint en aan Herman Brood refereert, zijn twee van mijn favoriete songs op deze cd. Bij de laatste song haal ik me zangeres Margriet Eshuijs voor de geest. Bad Soul draagt iets psychedelisch seventies in zich. Southern swampy bluesrock met een zuiderse drumbeat. En als toemaatje een heuse blazerssectie om waar nodig het geheel wat op smaak te brengen. De rest van de songs varieert van pure blues (High Fever) tot blues gemixt met rock (Playing The Game, Come To Me en de Eelco Gelling cover House On The Hill). Bonustrack After Hours ten slotte is een jazzy/bluesy instrumental waarbij het harmonicaspel van Toots had kunnen zijn. Somewhere Down The Road is wat mij betreft een zeer degelijke bluescd en het is me een volkomen raadsel waarom ik deze Hollandse bluesband nog niet op de Belgische podia aangetroffen heb. (BV = Ben Vanhoegaerden)