Mariëlla Tirotto & the Blues Federation slaat haar vleugels uit naar het buitenland!

In Nederland is Mariëlla Tirotto & the Blues Federation geen onbekende meer, vooral ná het uitbrengen van hun 1^e CD Somewhere down the Road die zowel in het binnen- als buitenland de ene na de andere lovende recensie krijgt.

In Duitsland blijkt vanuit zowel blues- als jazzclubs en - festivals grote belangstelling te bestaan voor de band met hun geheel eigen stijl: een mix van blues, jazz, funk, een beetje rock en zelfs Latin. Er blijkt er na lang zoeken geen enkele band in Nederland en buiten de grenzen te zijn die qua stijl lijkt op de Blues Federation. De stem van Mariëlla wordt vergeleken met niemand minder dan die van Eartha Kitt (volgens Nicko Christiansen), Grace Jones, Etta James, Cassandra Wilson (volgens Jean Paul Heck) enz.

De eerste concerten van 2010 zijn achter de rug en het Duitse publiek blijkt laaiend enthousiast te reageren. Er volgen uitstekende recensies, overal waar de band speelt wordt zij uitgenodigd terug te komen en er zijn bezoekende programmeurs die de band ook willen boeken.

De vraag naar een tweede CD duikt steeds vaker op.

Auf diese Frau hat die Bühne gewartet: 1,59 m volle italienische Stimmpower und eine kraftvolle Band mit toller Instrumentalisierung. Mariëlla Tirotto & the Blues Federation sind eine echte Entdeckung.
Ihr Debüt-Album Somewhere Down The Road erschien im November 2008. Höchste Zeit, dass diese Band auch im Süden bekannt wird... (citaat organisatie Rother Bluestage)

Fazit: Ein Hochgenuß der Bluesmusik, die Band sollte man sich öfters anhören.
www.jukejointbluesradio.de (Forum, Konzertberichte; eingetragen von Saal Birgit am 17.01.2010)

De agenda’s/podia worden gedeeld met internationale namen uit de blueswereld.

Highlight is toe nu toe de plaatsing in de line-up van de Rother Bluestage, een 9-daags festival waar in de loop der jaren bands als Ten Years After, Mothers Finest, Popa Chubby, Joe Bonamassa, Gary Moore en nog vele anderen gespeeld hebben.

Dit jaar met behalve Mariëlla Tirotto & the Blues Federation o.a. Joan Armatrading, Mick Taylor, Snowy White Blues Project, Ana Popovic, Eric Bibb, Blues Caravan 2010, Big Daddy Wilson Trio, The Brew en Julian Sas.

Recensies van dit concert zijn hier en hier te vinden.

In Zwitserland zijn ook de eerste contacten gelegd en verder staan in ieder geval Frankrijk, Polen, Hongarije en Italië op het programma voor 2010 en/of 2011, vooral afhankelijk van de praktische planning.

Kortom, de band gaat internationaal.

Dat wil uiteraard niet zeggen dat er niet meer in Nederland en België gespeeld wordt.

Op tweede paasdag, 5 april, wordt het Springblues Festival in Estrado afgesloten, op 24 april een concert in Mini Cultureel Centrum Nooitgedacht in Tripscompagnie en op 5 juni is Mariëlla Tirotto & the Blues Federation te beluisteren op het hoofdpodium van Zoetermeer Blues.

Binnen de 3 jaar tijd dat de band bestaat zijn er voortdurend bluesfans, recensenten, programmeurs, café-eigenaren, blueswebsite – eigenaren, bluesforummers en collega-bands in Nederland geweest die de band een warm hart hebben toegedragen en steeds geloofd hebben in de kwaliteiten en mogelijkheden van deze band. Zonder deze fans van het 1^e uur zou de band niet staan waar ze nu staat.

Website: http://www.tirottoblues.eu/

In een relatief klinische setting, zonder de interactie met publiek, zoals je dat tijdens een optreden hebt, wordt je verondersteld een aantal nummers op te nemen, maar dan wel met emotie graag, dat is tenslotte waar het om draait bij muziek!

Ik durf te zeggen dat het ons heel goed gelukt is!!
Daarbij hebben een paar zaken een grote rol gespeeld.

De sfeer was super; iedereen was heel relaxed, waardoor de druk tot een minimum beperkt bleef.

Per nummer is er bekeken of de solo’s meteen live mee opgenomen zouden worden, dat is ook zoveel mogelijk gebeurd.
Omdat in sommige nummers verschillende gitaarpartijen verwerkt zijn, of drums en percussie, was dit niet altijd mogelijk.
In verband met overspraak stond de zang in een andere ruimte dan de rest van de band, maar met een glazen deur ertussen, zodat we wel contact met elkaar konden hebben.

Een nadeel van zoveel mogelijk live opnemen, en dan ook nog analoog, kan zijn dat wanneer één bandlid een echte fout maakt, de rest van de band het nummer ook opnieuw moet spelen, hoe geweldig de eerste versie dan ook verder gedaan is.
Gelukkig stonden bijna alle nummers er na een paar keer spelen goed op.

Claudia, die er als ons “6^de bandlid” ook bij was, heeft gefimd; hoewel een deel niet voor plaatsing op het internet geschikt is ( too much information J ), zullen we zeker iets ervan plaatsen, waaruit duidelijk de ontspannen en vrolijke sfeer  te proeven valt.
Ik denk dan o.a. aan een opname van drummer John, zoals nog nooit iemand hem gezien heeft…..Ook van de anderen bestaan opnames die op zijn minst zeer karakteristiek te noemen zijn.
Al is een CD-opname een serieuze zaak, aan sommige stukjes film te zien zou je dat niet zeggen.

Wanneer je bedenkt dat je met z’n zessen 5 dagen samen met technicus Han in een soort cocon zit, waarin je weinig tot niets merkt van de buitenwereld, is het maar goed dat je goed met elkaar kan opschieten en er gewoon een leuke tijd van maakt…en die hebben we gehad
Ook de praktische zaken ( koffie zetten, koken, afwassen, boodschappen halen ) werden gezamenlijk en in onderlinge harmonie ondernomen.
Ik betrapte mezelf er zelfs op een gegeven moment op dat ik afwassen wel gezellig vond, terwijl we thuis een vaatwasser hebben, die ik voor geen goud zou willen missen!

Op woensdag, de laatste opnamedag, kwam Jan Scherpenzeel, die met producers Heins en Mariëlla samen als co-producer de mix gaat doen, nog even aanwaaien, wat voor de rest van de band hun eerste kennismaking met Jan was.
Hij was zeer te spreken over wat hij op dat moment van de opnames hoorde.

Nadat Jan vertrokken was, hebben we nog een paar “losse eindjes” afgewerkt, daarna was het tijd voor een ruwe mix.

Iedereen neemt een exemplaar mee naar huis, waar er na een paar dagen met frisse oren naar geluisterd wordt om te kijken of alles er echt naar ieders tevredenheid op staat en of we niets gemist hebben wat écht niet kan.

Het mixen zal plaatsvinden van 20 t/m 24 oktober, door producers Heins en Mariëlla, die ook de eindverantwoordelijken zijn, terwijl Jan Scherpenzeel als co-producer zijn bijdrage zal leveren in de vorm van meedenken en adviseren m.b.t. een goede eindmix, klankkleur van instrumenten en zang, balans e.d.

 **********************************************************************************************************************************************************                    

29 september 2008

Fotoshoot  voor CD cover; fotograaf: Kees Tabak!!!

Zoals zoveel mensen heb ik het altijd een nachtmerrie gevonden te poseren voor een foto.
Zodra er een camera in mijn blikveld verschijnt, verkrampt mijn gezicht en kan ik me met geen mogelijkheid ontspannen.
Resultaten tot nu toe: een verstard gezicht als een verschrikt konijn of als een lam wat naar het slachthuis gevoerd wordt.

Gek genoeg – of misschien ook niet – heb ik er geen enkel probleem mee gefotografeerd of gefilmd te worden terwijl ik in actie ben, op het podium bijvoorbeeld.
Ik ben dan bezig met zingen/performen en merk vaak de camera’s niet eens bewust op.
Nadeel daarvan is dan wel weer dat deze foto’s heel expressief zijn, maar anderzijds niet bepaald flatteus, door je eigen ogen gezien tenminste.

Omdat we na 1,5 jaar nog altijd geen goede bandfoto hebben en dit wel noodzakelijk vinden – zeker ook met de CD in aantocht – ben ik op zoek gegaan naar een fotograaf die geen doorsnee “mooie plaatjes”  maakt, maar een bepaalde visie heeft en waarvan de foto’s een bepaalde uitstraling hebben.

Zo kom ik uiteindelijk terecht bij Kees Tabak ..... nee, ik heb hem niet uitgekozen vanwege zijn naam .
Ook niet omdat hij zo bekend is – hij heeft o.a. Tom Waits, Prince, Madonna, Frank Zappa, Billy Idol, , Pete Townshend, Lou Reed, Blondie, The Cure, Daniel Lohues, Jan Akkerman, Tineke Schoemaker, Herman Brood, Golden Earring en nog vele, vele anderen voor zijn lens gehad – maar omdat zijn foto’s precies datgene hebben wat we als band zoeken, een onderhuidse, broeierige spanning, een krachtige uitstraling, sfeer, iets wat past bij onze muziek.
Dit is ook terug te vinden in zijn visie ( zie de pagina about op zijn site ).

Kees neemt de opdracht aan onder één voorwaarde: dat we met een positieve instelling naar de shoot komen, dus geen gezeur van "help, ik word gefotografeerd", of "ik moet eerst even ontspannen, ", of: " ik zie er nooit uit op foto’s", hij wil het helemaal niet hóren.
Hij wil er een gezellige ontspannen dag van maken en verwacht van ons maar één ding: dat we gewoon onszelf zijn, anders begint hij er niet aan.

Duidelijk genoeg en ook realistisch.
Toch heb ik al een week voor de bewuste datum buikpijn van de zenuwen. Ik probeer oprecht in mijn hoofd de knop om te zetten, maar mijn lijf doet niet mee en geeft alleen maar spanning aan , daar heb ik geen invloed op.

Kees heeft een beschrijving gegeven van het type lokatie die hij in gedachten heeft en het is mijn taak om die te vinden.
Wanneer Heins en ik het er met een paar vrienden over hebben, oppert één van hen, Johan Visser (die ook de YouTube filmpjes van Ridderkerk gemaakt heeft), een ideale plek in Roosendaal: een oude locomotievenloods op het industrieterrein.
We gaan nog diezelfde avond kijken en zelfs in het donker zien we dat dit een perfecte locatie is: een schitterend gebouw, ruige, rauwe omgeving.
Het blijkt een Rijksmonument te zijn, wat op dit moment in handen is van een Stichting.

De dag erna pleegt Heins een aantal telefoontjes, het heeft even wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk mogen we overdag een aantal foto’s op het terrein nemen, die we naar Kees mailen.
Hij is heel enthousiast over de plek en een datum wordt afgesproken, zaterdag 24 augustus, van 13.00u tot ongeveer 17.00u; Kees heeft aangegeven dat het geen zin heeft om langer dan 3 á 4 uur te werken, omdat de concentratie bij iedereen dan weg is.

Zaterdagmorgen komt de regen met bakken uit de hemel; de bedoeling is om, indien mogelijk, zowel binnen als buiten te werken, maar op dat moment lijkt het laatste er niet in te zitten .
Maar zowaar, vanaf het eind van de ochtend is en blijft het droog, met zon en wolken die elkaar afwisselen.

Iedereen heeft, op aanwijzing van  Kees, een paar kledingsetjes bij zich en er is zowaar een ruimte die we als kleedkamer kunnen gebruiken.
Zelf hebben we een aantal zaken meegenomen, omdat we niet precies wedten wat er wel en niet aanwezig zou zijn: eten/drinken, bestek, schaaltjes, servetten, een handdoek, vuilniszak, , camping stoeltjes, tandenstokers (het staat zo slordig wanneer je met etensresten tussen je tanden op de foto staat), een passpiegel, de nodige make-up en toilet artikelen, eigenlijk een mix tussen kampeerspullen, picknick spullen en een verkleedpartij.

We beginnen met koffie en een korte bespreking van wat van beide kanten de bedoeling is.
Het is nu al gezellig en ik voel dat een deel van de spanning van me afglijdt.

We zullen beginnen met binnenopnames.
Kees gaat in de gigantische hal op zoek naar een plaats waar de lichtinval goed is, terwijl wij onszelf omkleden en aan een laatste kritische inspectie in de spiegel onderwerpen.

Dan is het zover.
Kees positioneert ons, waarbij we voor mijn gevoel behoorlijk ver uit elkaar staan.
Uiteraard kan ik het niet laten om daar een vraag over te stellen, waarop Kees rustig uitlegt dat wat je zelf ziet iets heel anders kan zijn dan wat hij door zijn lens fotografeert en dat ik er gewoon op moet vertrouwen dat het goed komt.

Dan gebeurt er iets vreemds, tenminste wat mij betreft: controlfreak als ik ben, heb ik door zijn rustige en respectvolle uitstraling ineens het gevoel dat ik me helemaal kan overgeven en me totaal kan ontspannen en dat het gewoon helemaal goed gaat komen.

Geloof me, dat is voor mij heel uitzonderlijk en zeldzaam!!!

Het gaat zelfs nog verder: binnen de kortste keren hebben we er met z’n allen plezier in en wordt het echt leuk om te poseren.
Kees geeft aanwijzingen (iets naar links, de één een stapje naar voren, de ander naar links, je kin iets omhoog/omlaag, je hoofd iets draaien enz.).

Na een eerste serie (geen flauw idee hoeveel foto’s) is Kees meteen al heel tevreden, het gaat eigenlijk meteen van af het begin goed.
Hij laat ons wat foto’s zien op zijn camera, de rest is meteen heel enthousiast, zelf moet ik nog even geduld hebben, want mijn leesbril (zonder zie ik alleen een paar vlekken) ligt in de kleedkamer, maar ik geloof meteen dat het goed zit.

Er wordt– buiten de aanwijzingen van Kees en wat geintjes over en weer -   min of meer in stilte heel geconcentreerd gewerkt op verschillende plaatsen in de gigantische loods.

Op een gegeven moment ga ik terug naar de kleedkamer om me om te kleden, terwijl de rest, voor mij onzichtbaar en onhoorbaar, in een ander gedeelte van de ruimte staat.
Wanneer ik daar in mijn eentje loop, voorzichtig om niets van de overal aanwezige smeerolie op mijn kleding of schoenen te krijgen, hoor ik allerlei onbestemde geluiden om me heen en boven mijn hoofd, zodat ik mezelf niet kan bedwingen en sneller ga lopen terwijl ik alert om me heen kijk.

Een omgeving voor een thriller of misdaadfilm, ik ben blij wanneer ik weer terug ben bij de anderen!

Claudia is ook aanwezig, ze helpt met het uitpakken van onze verzameling spullen, inspecteert kleding, geeft  de mannen een lik foundation ( = matterende, egaliserende crème, nodig om glimmende gezichten te voorkomen, wat heel lelijk staat op een foto ) en….maakt video-opnames van delen van de fotoshoot, waarvan een dezer dagen een klein deel – we willen ook weer niet té veel al laten zien :-) - op het internet geplaatst zal worden.

Na een paar series binnen verkassen we naar buiten, waar het licht nu perfect is voor opnames.
We zijn intussen helemaal gewend aan de aanwijzingen, die vlot opgevolgd worden; hierna gaan we naar de kleedruimte om iets te eten en drinken, terwijl Kees op zijn meegebrachte laptop een deel van de resultaten tot nu toe laat zien.

En die zijn WAANZINNIG MOOI!!!!!
Ik weet niet hoe hij het klaarspeelt, maar de ene na de andere foto brengt ons in een euforische stemming, er zijn geen superlatieven te bedenken die recht doen aan wat we op het beeldscherm zien!!!

Los van het feit dat het geweldige bandfoto’s zijn die precies datgene uitstralen wat we in gedachten hadden, (en dat is natuurlijk het belangrijkste) geld voor mij persoonlijk ook nog eens dat het de eerste keer in mijn leven is dat ik een hele serie foto’s zie waar ik op sta, waarbij ik mezelf op elke foto méér dan acceptabel vind, soms zelfs iets wat in de richting komt van “mooi”…en zo ontspannen…..

Na nog een laatste deel van de sessie zit het erop.
Zowel Kees als wijzelf hebben het een hele leuke en productieve dag gevonden.

Omdat het voor ons ondoenlijk is om uit zoveel foto’s een keuze te maken, zal Kees een voorselectie maken, waaruit we dan een keuze maken, eventueel nog op reageren, voorstellen doen enz.
Daarna volgt het laatste deel qua werk voor Kees en dat betekent dat we over een paar weken in het bezit zijn van een paar foto’s voor zowel de CD cover als voor publicitaire doeleinden die sfeervol, spannend, krachtig, fantastisch, geweldig, waanzinnig, super mooi…ach, kijk en oordeel straks zelf maar ;-)

*********************************************************************************************************************************************************